Soldið á skjön.

Nú ætla ég að skrifa færslu sem er soldið á skjön við fyrri færslur mína vegna sama efnis. Eftir að ég skrifaði stutta grein í gærkveldi þá hef ég bæði fengið gott feedback frá Adda sem og frá honum föður mínum. Fyrir þá sem ekki vita að þá er hann karl faðir minn mjög sjálfstæður einstaklingur með sterkar skoðanir á hlutunum og alls ekki hræddur við að taka ákvarðanir og framkvæma þær.

Samræður mínar við hann í kvöld, plús sjónarhorn sem Addi bennti einmitt á hérna í comment við fyrri grein, gerði mér soldið ljóst.

Málið er einfalt, álverið í straumsvík hefur skilað íslendingum ágætis pening í kassan síðan það var bygt. Ég veit að margir munu mótmæla þessari fullyrðingu en þetta er bara þannig, heyrst hefur fleigt (óstaðfest semsagt) að álverið í straumsvík beri ábyrgð á 10% þess fjár sem flæðir inn til íslands, það er ekki lítil fjárhæð ef rétt er.

Þetta þýðir að stjórnmála mönnum þykir þetta sjálfsögð og einföld aðferð til að bæta fjárhag íslendinga til langframa, og mig grunar að 10 kjörtímabil (40ár) séu ágætis langframi í þeirra augum.

Ég get alveg séð það og skilið að álver séu álitlegur kostur við uppbyggingu lands til næstu 40 ára.

En vandamálið er að álver þurfa orku, sem jú við ættum að eiga nóg af. Allavegana hefur það verið auglýst lengi að við eigum mikin möguleika á að framleiða rafmagn á þann hátt að hann skaðar ekki lífríki jarðar. Til þess að framleiða þetta rafmagn þá þurfum við að fórna nokkrum prósentum landsins okkar, hérna er líklegast staðurinn þar sem ég segi skilið við að þetta sé í lagi.

Kannski er ég orðinn einhver hugsjónar tík sem tek afstöðu bygða á tilfinningum fremur en skynsemi, mér fannst magnað að standa á börmum Dimmugljúfra og finna orkuna sem rann þar í gegn ef ég myndi ætla mér að eignast börn þá myndi mig langa til að standa með þeim á þessum stað í framtíðinni og leifa þeim að finna þessa óbilandi orku flæða þarna í gegn, svo kemur úr kafinu að hún er ekki óbilandi, manneskjan hefur kraftin til að loka á heila dæmið.

En staðreyndin er sú að það verður ekki hægt, jú dimmugljúfur verða þarna áfram en það verður ekki mikill straumur þar í gegn. Þetta fyllir mig af leiðindar tilfinningum og þær sjá til þess að mér finnst ekki þess virði að sóa bakgarðinum okkar fyrir aðeins meiri velmegun íslendinga til næstu ártugina.

Þarna erum við líklegast kominn til botns í þessu, í augum fólks sem eru á móti virkjunum er þetta tilfinninga mál. Í augum þeirra sem eru ekki búnir að mynda sér skoðun eða eru meðfylgjandi virkjunum þá er þetta spurning um kaup og sölu. Það er ekki hægt að ræða hlutina skynsamlega þegar samningsaðilar koma að borðinu með mismunandi verð hugmyndir, eða það held ég ekki.

Vinstri grænir virðast hafa í kringum 15% kjörfylgi á íslandi í dag, hugsanlegt er að þetta sé ofmetin tala hjá mér. Ef við myndum áætla að allir kjósendur Vinstri grænna séu á móti virkjunum og helmingur Samfylkingarinnar að þá sitjum við uppi með 30% þjóðarinnar sem er á móti virkjunum.

Ekki mjög vísindaleg niðurstaða hjá mér ég veit, en þetta er að mínu mati frekar raunveruleg hugmynd um þá íslendinga sem eru á móti frekari virkjunum. 30% er engann veginn nálægt því að vera meirihluti þjóðarinnar, samfylkingin næði ekki einu sinni að stofna stjórn með þannig fylgi.

Í lýðræðislegu ríki þýðir þetta að virkjanir munu halda áfram að rísa þangað til annað kemur í ljós. Er ég sáttur við það? Nei ég get ekki verið það, þetta er tilfinningamál hjá mér og ég get ekki slökkt á þeim tilfinningum.

Ég vona að meirihluti Íslendinga verði sammála mér á einhverjum tímapunkti, helst áður en það verður of seint. En svona er þetta, lýðræðið snýst um það að viðurkenna að maður tilheyrir minnihlutanum þegar maður gerir það, súrt ég veit, en maður heldur bara áfram að reyna sitt.

jæja, vonandi komust þið í gegnum þennan póst hjá mér. Líklegast er ekki mikið kjöt á beinunum hérna hjá mér, en ég bara varð að skrifa niður þessar hugsanir hjá mér.

//Helgi

Sjálfstætt fólk.

"Hvað er auður, afl og hús ef enginn jurt vex í þinni krús?"

-Bjartur í Sumarhúsum.

Svo mælti herra Bjartur í sumarhúsum þegar steypu hús ævintýrið hans var á enda og hann sat uppi slippur og snauður búinn að selja sjálfstæði og lífsýn sína til þess að verða maður meðal manna í samfélagi voru, eða þannig leit það út þangað til allt hrundi í kringum greyið Bjart.

Það var einhver snjöll kona sem minntist á þetta kvæði Bjarts, ef kalla má svo, á fundi Íslandsvina niðrá austurvelli í dag og var hún þar að vísa tengs reynslu Bjarts við það sem íslendingar eru að ganga í gegnum í dag í sambandi við virkjanir og ál verksmiðjur.

Ég hef ekkert verið að fela þá afstöðu mína að ég er á móti virkjunum og álvæðingu íslenska kynstofnsins, og er það nokkuð augljóst frá mínum sjónarhóli séð að ritverk Halldórs Laxnes ættu að geta kennt okkur þó nokkuð um það hvernig við ættum að taka á framtíð íslands. Verð ég reyndar að viðurkenna að ég er þá að vísa nær alfarið í bókina Sjálfstætt Fólk sem er ein tveggja bóka sem ég hef lesið eftir kappan (hin er Íslandsklukkan) og vona ég að fáfræði mitt á verkum Halldórs verði nú ekki til þess að skoðanir mínar verði grafnar í jörðu við hliðina á sjaldséðnum perlum íslenskar náttúru.

Í stuttu máli, Ísland er ekki á bjarmi gjaldþrots, við erum ekki í vandræðum með að brauðfæða börnin okkar eða koma fata görmum utan á kroppin okkar. Hvers vegna erum við að selja okkar fjárhagslegt og siðferðislegt sjálfstæði?

Með því að hleypa inn í landið erlendum stór fyrirtækjum sem styrkja til styttri og lengri tíma einstaka bæjarfélög útá landi, þá erum við að gera okkur háð þessum fyrirtækjum. Þegar einstaklingur eða samfélag verður háð utanaðkomandi aðstoð til þess að viðhalda sjálfum sér þá er sjálfstæði þess hins sama að lýða fyrir það. Ekki má taka ákvarðanir sem styggja máttarstólpa samfélags einginga þar sem utanaðkomandi aðilin er til staðar, því jú hann gæti farið og hvað gerist þá? Allt fer fjandans til, eða það halda allir, hræðsla stjórnar öllum skoðunum og ákvörðunum.

Samskonar aðstaða var búinn til eftir stríð á suðurnesjunum, erlendur her varð nafli heils bæjarfélags og núna í mars tilkynnti Bandaríkjastjórn að þeir væru að fara, og hvað gerist? Ekki fer fólk útá götur að dansa af gleði vegna þess að sjálfstæði samfélagsins sé í sjónmáli, heldur er leitað að nýjum aðila til þess að eigna sér naflamiðju þessa einstaka samfélags. Fólk virðist ekki vilja sjálfstæði, fólk er hrætt því það kannast ekki við sjálfstæði.

Eða þannig lítur það út fyrir mér allavegana, það virðist vera einföld lausn að selja náttúruna okkar ódýru verði og í leiðinni selja, nei gefa sjálfstæðið okkar með.

Förum nú og lesum um Bjart í Sumarhúsum og athugum hvort við getum lært af reynslu kappans.

//Helgi

Hvað ætla ég að kjósa.

Já, það er rétt ég ætla að segja ykkur það.

Ég mun kjósa Vinstri Græna í næstu borgarstjórnar kosningum.

Hvers vegna spyrja sum ykkar sem þekkja bláa vatnið sem rennur í mínum æðum, nú ég er ekki að snúa baki við hægra beininu í mér og mun atkvæðið mitt verða endurskoðað og ígrundað ítarlega fyrir alþingis kosningar. En málið er einfaldlega það að mér líst vel á það að Sjálfstæðis flokkurin nái meirihluta í Reykjavík, en mér líst en betur á það að Vinstri Grænir nái því að vera með viðveru í borgarstjórn og umboð frá eins mörgum borgar búum og hægt er.

Verð þó að viðurkenna það að ég vill ekki sjá þá mikið stærri en með 15-20%, og ef það kæmi meira fylgi þá væri það hrein og skýr skilaboð til allra pólitíkusa á íslandi, þar að leiðandi frábært.

Við viljum vera Græn-Ísland!

Eða það vona ég allavegana, mig langar til þess að sjálfstæðis flokkurin og sem flestir flokkar á þingi taki sér græna hugsun til fyrirmyndar. Mér finnst ekkert vera því til fyrirstöðu að Hægri flokkar geti verið náttúruvænir, auðvitað er aðeins erfiðara að vinna að hægri sjónarmiðum (eða það hlýtur að vera) í grænni hugsun en ég tel það vera erfiðisins virði.

Ég vill ekki sjá álver, ég vill ekki sjá virkjanir, hvorki jarðvarma né stífluvirkjun. Ég vill ekki sjá nokkuð annað sem hættir framtíð og fegurð náttúru íslands (vísa ég í eldri blogg færslu sem heitir "Homo Egocentricus" hér til hægri).

En það verður að viðurkennast að ég myndi vera snöggur að kjósa sjálfstæðis flokkin ef ég teldi hættu á því að samflykkið næði einhverju umtalsverðu fylgi, svona er ég nú tvöfaldur.

//Helgi

Sekur eða Saklaus.

Ég las á bloggi vinkonu minnar setningu sem oft hefur verið notuð í tengslum við átök og leiðinlega hluti annarstaðar í heiminum. Þessi setning byggir á svo miklum hroka þegar hún er notuð í samhengi við heimsviðburði að mér blöskrar.

"Við erum jafn sek og þeir sem gera slæma hluti, þegar við veljum að gera ekki neit."

Þessi setning er auðvitað í grunn meiningu rétt, ef ég hef aflið til að breyta en geri ekki neitt þá er ég alveg jafn sekur og persónan sem gerði verkið. Það er ekkert flókið og hægt er að nota þessa setningu um marga hluti í daglegu lífi.

En þegar fólk fer að nota þessa setningu um heimsviðburði og benda á mig sem einhvern gaur sem vel það að gera ekki neitt og er þar af leiðandi sekur þá verð ég einfaldlega reiður. Hvað á ég að gera í stríðinu í Írak? Fara þangað og skjóta nokkra bandaríkjamenn til bana? Ég verð nú ekki mikið saklaus þá, hey ég veit ég skal skrifa undir blað þar sem ég tjái heiminum að ég sé á móti þessu stríði, jáhá það kemur mér í hóp saklausa fólksins jíbbí!

Mér finnst notkun þessarar setningar oftar en ekki vera hræsni, hvernig er maður saklausari en ég þegar það eina sem hann gerði var að birta auglýsingu í New Yort Times? Ef aðgerð breytir ekki neinu þá er hún gagnslaus og fólk er ekkert meira saklaust.

En því líður kannski betur, það er líklegast málið. Eigingirni fólksins er slík að það þarf að upphefja sjálft sig yfir aðra sem gera ekki neitt án þess að gera nokkuð.


// Helgi Hnuff.

Skapaðar aðstæður.

Var bennt á þetta í dag.

Þú sáir hugsun og uppskerð framkvæmd
þegar þú framkvæmir sáir þú venju
Sáir þú venju uppskerð þú skapgerð
sáirðu skapgerð uppskerðu hlutskipti

Úr bókinni "Munkurinn sem seldi sportbílinn sinn" eftir Robin S. Sharma.

Mér finnst mikið til þessarar hugsunar koma sérstaklega þar sem hún lýsir og fókusar hugsunahætti sem ég hef verið að temja mér undanfarna mánuði.

//Helgi

Lýðræði.

Jæja kosningar að koma og svona, fólk að taka til fínu fötin og fara á kjörstað og setja hak við hliðina á þeim flokki manna sem þeim þykir mest til koma. Valkostirnir eru sem betur fer fleirri í henni Reykjavík en hefur verið undanfarin skipti þannig að núna nær maður að hugsa og pæla meira í þessu, ekki að það sé endilega gott.

En þar sem ég nenni yfirleitt ekki að tala við ykkur hin um pólitík hvort eð er þá nenni ég nú ekki að fara að skrifa um það heldur og ætla ég mér að ræða um eitthvað annað tengt þessu öllu.

Málið er að Fulltrúa lýðræði, eins og við notum á íslandi, er form lýðræðis sem virðist virka best. Langt frá því að vera fullkomið en virðist samt virka. Mér finnst aftur á móti fólk ekki alveg nógu duglegt við að nýta sér það afl sem það hefur sem einstaklingur í lýðræðis ríki. Það að fara á kjörstað er reyndar augljósasta verkfærið sem við höfum, en það er langt frá því að það sé það eina, það er í raun að mínu mati ekki valkostur að fara að kjósa heldur er það skylda manna í þessu þjóðfélagi að mæta á kjörstað og skila inn atkvæði sínu, hvort sem það sé autt eða með merki við staf.

Svo er annað verkfæri Lýðræðis að mínu mati, og það er daglegt val okkar. Allar þær ákvarðanir sem teknar eru daglega tengjast að einhverju leita Lýðræðinu sem við lifum við, fyrir það fyrsta erum við meðlimir í samfélagi manna og þurfum við öll að bera ábyrgð á okkur veru í því samfélagi, þetta gerum við með því að fara eftir þeim lögum og reglum sem sett hafa verið til þess að allt fari ekki andskotans til.

Svo borgum við skatta í margskonar formi, sá peningur er notaður til þess að halda samfélaginu gangandi á ýmsan hátt, vegir, spítalar og löggæsla er svona það augljósasta. Þannig að núna erum við komnir með tvær skyldur samkvæmt skoðunum mínum, borga skatta og nýta kosninga rétt okkar.

Svo eru margvíslegar smærri hlutir sem við getum gert dags daglega sem hafa áhrif á samfélagið í heild sinni, einnig verðum við að taka ábyrgð á þessum skoðunum og ákvörðunum okkar.

Villtu keyra um á jeppa innanbæjar sem nær að keyra 6 kílómetra fyrir hvern líter af bensíni? Eða ertu sáttari við littla smá bílin sem keyrir 15km per lítra? Ferðu á hjóli í vinnuna? Labbarðu útí búð til að spara bensín?

Þetta eru allt saman ákvarðanir sem hafa fyrst og fremst áhrif á veskið hjá viðkomandi, en hvort sem það séu eiginhagsmunir eða félagshagsmunir sem ráða ferðinni að þá eru þetta einföld dæmi um hluti sem eru lýðræðis legs eðlis og í raun há pólitísk. Allar ákvarðanir sem snúa að bensíni og samgöngum eru hlutir sem skipta máli fyrir samfélagið.

Einnig hefur það áhrif hvar og hvað þú verslar, hvort þú sækist eftir menntun eða ekki osfv.

Allar ákvarðanir sem hafa einhver áhrif á hversu mikla skatta þú borgar eða hversu mikið álag þú setur á samfélags þjónustur eru ákvarðanir sem skipta máli fyrir þjóðfélagið. Og ég verð að segja að þetta eru mun mikilvægari ákvarðanir en hvað þú ákveður að setja á kjörseðilin á kjördag.

Þannig að tilgangur þessarar færslu í bloggið mitt er einföld, hugsaðu hvaða áhirf þínar gjörðir og ákvarðanir hafa áhrif á samfélagið sem þú býrð í og þá verðurðu virkur og öflugur meðlimur í lýðræðinu okkar.

dramatískt ha? :)

Áfengi + rúta = slæmt.

Jæja ég fór í óvissu ferð með vinnuni minni síðasta föstudag, lagt var af stað frá vinnustaðnum rétt eftir fimm og farið einhvert útá gráa svæðið fyrir utan borgina líklegast í austur (held ég).

Ég hef ekki orðið drukkin síðan 13 september á seinasta ári og hef eiginlega ekkert verið að pæla í því að drekka mig ölvaðan síðan þá þrátt fyrir mörg tækifærin. En núna á föstudaginn kom eitthvað yfir mig og ég byrjaði að sötra bjór með ásetningi um ölvun.

Eftir á að hyggja þá var það hugsanlega ekkert svo gáfað, sérstaklega þar sem allar ástæður mínar fyrir því að ég er búinn að halda mér edrú síðan í september voru frekar augljósar frá byrjun.

ástæða 1 - Laus tunga.
Þegar ég verð drukkin þá byrja ég að blaðra, gaspra og bulla með meiru. Ég veit ekki hvort ég sé að gera einhvern skandal eða hvort fólki finnist þetta eins amalegt og mér, en mér finnst þetta amalegt því mér finnst ég ekki vera við stjórnvölin.

ástæða 2 - Stjórnleysi.
Ég hef ekki hitt margar manneskjur sem hafa fulla stjórn á sér þegar áfengið tekur völdin, ég er einn af þeim sem hef ekki fulla stjórn og ég fýla það ekki. Ekki miskilja mig, ég labba ekki um í einhverjum óvitahætti og geri einhvern óskunda. Það er meira þannig að daginn eftir þá hugsa ég til baka og hristi höfuðið yfir einhverju sem ég sagði, yfirleitt er þetta tjáningar legs eðlis því mjög oft gleymi ég þeim samskipta höftum sem ég set á mig í daglegu lífi, margir kannast við þetta eðli ölæðis og kalla það "að fara á trúnó" ég kalla það bara "ómældan pirring".

ástæða 3 - Timburmenn.
Tveir dagar ónýtir, þrír ef við teljum með föstudags kveldið. En það var nú ekki alveg ónýtt þar sem þetta var alveg gaman og náði ég að kynnast nokkrum samstarfsmönnum mínum betur og fýlaði ég það. En laugardagur og sunnudagur eru ónýtir og fóru bara í að hanga í tölvunni og glápa á imban, ekki sniðugt. Ég hefði getað farið í sveitina til mömmu og pabba og hitt littla frænda minn hann Friðrik Helga sem var þar með þeim, ég hefði getað forritað heil heljarins ósköp, hefði getað farið í 20 kílómetra skautaferð. Og það versta er að öll þessi "hefði" hafa verið að gerast hjá mér seinustu mánuði þannig að þetta er ekki eins og þetta sé marklaust drauma tal.

ástæða 4 - Bömmerin.
Og allar þessar ástæður koma saman í einum þungum neikvæðnis pakka, sko málið er að ég varð veikur á leiðinni heim, veit ekki hvað það var nákvæmlega, kannski voru það staup soparnir sem ég fékk í boði í sambland við fullan maga og kerfi af bjór með viðbættri rútu á hreifingu. En ég varð maðurinn sem gubbaði í bévítans rútuna. Andskotans rugl er það eiginlega!?! Ég hef ekki gubbað á fylleríi í mörg ár, og ekki orðið svona veikur í ölæði síðan ég var 23 ára, og þetta þurfti að gerast í vinnu ferð, djísus!

Og já, herra minn góður, þú gubbaði á helfvítis tröppurnar útúr rútunni!

Það er einmitt það, ég er með bömmer yfir þessu kvöldi útaf sára einföldum ástæðum og nokkrum flóknum, líklegast er svona bömmer pakki líka partur af gömlum leiðinda tilfinningum tengdum eldri fylleríum þar sem maður hefur gert annars konar óskunda af sér. En eftir situr að kvöld sem á að snúast um skemmtun og gleði skilur lítið annað eftir sig en neikvæðar tilfinningar.

En jæja, núna er ég búinn að tuða og skömm mín kominn á vefin og tími til kominn að sætta sig við það góða sem fékkst útúr þessari reynslu. Betri kynni við nokkra góða menn, betri kynni við sjálfan mig og eldheitari vissa um það að ekki skuli ég neita áfengis með óábyrgri hugsun framar, ég náði 9 mánuðum þannig án vandræða, ekki eins og þetta sé eitthvað erfitt.

og svo segi ég bara "Hnuff".

Spurning mín.

Góðan dag,

Nú er mikið í umræðunni að gera Reykjavík að fjölskylduvænni borg og ber þá hæst í umræðunni Leikskóla gjöld og annað í þeim dúr.

Ég spyr sem einstaklingur með lítil sem enginn áform um það að eignast börn í framtíðinni hvort þetta sé það eina sem sé verið að pæla í gagnvart þessu.

Þá vill ég benda sérstaklega á lélega aðstöðu línuskauta áhugamanna í borginni þar sem margir stígar hafa ekki verið endurnýjaðir í fleirri ár og hreinsun stíga fyrir utan vinsælustu göngu og hjóla leiðir er verulega ábótavant og eru jafnvel ekki hreinsaðir yfir höfuð yfir sumartíman.

Einnig hafa utanhús-körfubolta vellir ekki fengið mikla alúð þessi seinni ár undir stjórn R lista.

Einnig þætti mér vænt um að heyra frekari hugsanir sem snúast að fjölskylduvæðingu Reykjavíkur sem snýr ekki að veskjum foreldra með börn á leikskóla aldri.

er þetta markverð spurning hjá mér?