Soldið á skjön.

Nú ætla ég að skrifa færslu sem er soldið á skjön við fyrri færslur mína vegna sama efnis. Eftir að ég skrifaði stutta grein í gærkveldi þá hef ég bæði fengið gott feedback frá Adda sem og frá honum föður mínum. Fyrir þá sem ekki vita að þá er hann karl faðir minn mjög sjálfstæður einstaklingur með sterkar skoðanir á hlutunum og alls ekki hræddur við að taka ákvarðanir og framkvæma þær.

Samræður mínar við hann í kvöld, plús sjónarhorn sem Addi bennti einmitt á hérna í comment við fyrri grein, gerði mér soldið ljóst.

Málið er einfalt, álverið í straumsvík hefur skilað íslendingum ágætis pening í kassan síðan það var bygt. Ég veit að margir munu mótmæla þessari fullyrðingu en þetta er bara þannig, heyrst hefur fleigt (óstaðfest semsagt) að álverið í straumsvík beri ábyrgð á 10% þess fjár sem flæðir inn til íslands, það er ekki lítil fjárhæð ef rétt er.

Þetta þýðir að stjórnmála mönnum þykir þetta sjálfsögð og einföld aðferð til að bæta fjárhag íslendinga til langframa, og mig grunar að 10 kjörtímabil (40ár) séu ágætis langframi í þeirra augum.

Ég get alveg séð það og skilið að álver séu álitlegur kostur við uppbyggingu lands til næstu 40 ára.

En vandamálið er að álver þurfa orku, sem jú við ættum að eiga nóg af. Allavegana hefur það verið auglýst lengi að við eigum mikin möguleika á að framleiða rafmagn á þann hátt að hann skaðar ekki lífríki jarðar. Til þess að framleiða þetta rafmagn þá þurfum við að fórna nokkrum prósentum landsins okkar, hérna er líklegast staðurinn þar sem ég segi skilið við að þetta sé í lagi.

Kannski er ég orðinn einhver hugsjónar tík sem tek afstöðu bygða á tilfinningum fremur en skynsemi, mér fannst magnað að standa á börmum Dimmugljúfra og finna orkuna sem rann þar í gegn ef ég myndi ætla mér að eignast börn þá myndi mig langa til að standa með þeim á þessum stað í framtíðinni og leifa þeim að finna þessa óbilandi orku flæða þarna í gegn, svo kemur úr kafinu að hún er ekki óbilandi, manneskjan hefur kraftin til að loka á heila dæmið.

En staðreyndin er sú að það verður ekki hægt, jú dimmugljúfur verða þarna áfram en það verður ekki mikill straumur þar í gegn. Þetta fyllir mig af leiðindar tilfinningum og þær sjá til þess að mér finnst ekki þess virði að sóa bakgarðinum okkar fyrir aðeins meiri velmegun íslendinga til næstu ártugina.

Þarna erum við líklegast kominn til botns í þessu, í augum fólks sem eru á móti virkjunum er þetta tilfinninga mál. Í augum þeirra sem eru ekki búnir að mynda sér skoðun eða eru meðfylgjandi virkjunum þá er þetta spurning um kaup og sölu. Það er ekki hægt að ræða hlutina skynsamlega þegar samningsaðilar koma að borðinu með mismunandi verð hugmyndir, eða það held ég ekki.

Vinstri grænir virðast hafa í kringum 15% kjörfylgi á íslandi í dag, hugsanlegt er að þetta sé ofmetin tala hjá mér. Ef við myndum áætla að allir kjósendur Vinstri grænna séu á móti virkjunum og helmingur Samfylkingarinnar að þá sitjum við uppi með 30% þjóðarinnar sem er á móti virkjunum.

Ekki mjög vísindaleg niðurstaða hjá mér ég veit, en þetta er að mínu mati frekar raunveruleg hugmynd um þá íslendinga sem eru á móti frekari virkjunum. 30% er engann veginn nálægt því að vera meirihluti þjóðarinnar, samfylkingin næði ekki einu sinni að stofna stjórn með þannig fylgi.

Í lýðræðislegu ríki þýðir þetta að virkjanir munu halda áfram að rísa þangað til annað kemur í ljós. Er ég sáttur við það? Nei ég get ekki verið það, þetta er tilfinningamál hjá mér og ég get ekki slökkt á þeim tilfinningum.

Ég vona að meirihluti Íslendinga verði sammála mér á einhverjum tímapunkti, helst áður en það verður of seint. En svona er þetta, lýðræðið snýst um það að viðurkenna að maður tilheyrir minnihlutanum þegar maður gerir það, súrt ég veit, en maður heldur bara áfram að reyna sitt.

jæja, vonandi komust þið í gegnum þennan póst hjá mér. Líklegast er ekki mikið kjöt á beinunum hérna hjá mér, en ég bara varð að skrifa niður þessar hugsanir hjá mér.

//Helgi